Tato.
Nie mogę wybaczyć Sun-woo.
Nawet jeśli pacjent nie przeżyje,
operacja zostanie uznana za udaną, bo guz został usunięty?
Czy to jest teoria, która kryje się za centrum?
Panie Lee Cho-in, ma pan dane na poparcie tych oskarżeń?
Lee Jong-min, dyrektor Szpitala Bosung.
To nie pan operował?
Co mam zrobić?
Zebranie o przypadku.
Zrobię to dla ciebie.
MOJE SERCE
Cześć, Seo-yeon.
Dzisiaj?
Dobrze. Przyjdę.
Tak, doktorze Lee?
Spóźnię się dzisiaj, Young-ji.
Na pewno jesteś zajęty.
Wszystko u mnie w porządku, nie spiesz się.
Jestem umówiony na kolację.
Rozumiem...
Miłej kolacji.
Niedługo wracam.
Zadzwoń do mnie, jeśli będziesz chciała wyjść.
Dobrze?
Baw się dobrze.
Tak ładnie wyglądacie. Przepraszam.
Witaj.
Pięknie dziś wyglądasz, Kim Seo-yeon.
Co to za okazja?
Odkąd wróciłeś, nie mieliśmy czasu razem zjeść.
Chciałam zapytać, jak się czujesz
i czy odzyskałeś wspomnienia.
Rozumiem. Dziękuję.
Powinieneś podziękować Sun-woo.
Już jest.
Jest też Young-ji.
Young-ji.
Doktorze Lee.
Wszyscy wydają się być zaskoczeni.
Siadaj, Young-ji.
Urządziłeś mi przyjęcie powitalne?
Jestem wzruszony do łez.
To też przyjęcie powitalne dla Young-ji.
Nie wszystko kręci się wokół ciebie.
Mamy dużo powodów do świętowania.
To prawda.
A będzie ich jeszcze więcej.
Zawsze jesteś radosna, Young-ji.
Nie wyglądasz jak uciekinierka.
Naprawdę?
Kiedy Cho-in zaginął,
pojechałam do obozu dla zbiegów w Chinach.
Byli tacy smutni.
Szukałaś mnie w obozie dla zbiegów?
Tak. Razem z Sun-woo.
Naprawdę?
Musieliście obejść cały obóz.
Nie, zemdlałam przez moje serce.
Sun-woo szukał sam.
Ale nie mógł cię znaleźć.
Nie wiedziałem, że Seo-yeon i mój brat
szukali mnie nawet w obozie dla zbiegów.
Nie znalazłem tam brata, którego szukałem.
Było tam kilku dezerterów i pacjent z amnezją.
Wydajecie się trochę spięci.
Dlaczego nie możemy zjeść przyjemnej kolacji?
Nic nie szkodzi.
Doktor Lee Sun-woo powiedział,
że będzie więcej powodów do świętowania.
Miałem powiedzieć, kiedy nadejdzie właściwy moment.
Seo-yeon i ja
pobieramy się.
Sun-woo.
Nie ma mowy, Kim Seo-yeon.
Nie zgadzam się na ślub.
Cho-in.
Dlaczego nie zgadzasz się na nasz ślub?
Nie chcę, żebyś mnie źle zrozumiał,
nie proszę o pozwolenie.
Co się dzieje, Sun-woo?
- Nie rób tego, Cho-in. - Bądź cicho, Kim Seo-yeon.
Niezależnie od uczuć, jakie żywisz do Seo-yeon,
powinieneś chyba najpierw pogratulować bratu.
Doktorze Lee Sun-woo, wiesz, że nie o to chodzi.
Nie, nie wiem.
Co masz mi do zarzucenia?
Na pewno masz jakiś powód.
O co chodzi?
Powiedz jaki masz powód?
Powiedz nam.
Powiedz, o co chodzi.
O co chodzi?
Nie możesz?
To musisz się z tym pogodzić.
Nie masz prawa sprzeciwiać się naszemu ślubowi.
Daj nam swoje błogosławieństwo.
To wszystko, co możesz zrobić.
Nie.
Nie pogrywaj ze mną.
Zmuszę cię, żebyś sam wszystko wyznał, doktorze Lee Sun-woo.
Słuchaj uważnie, Kim Seo-yeon.
Nie możesz poślubić Sun-woo.
Nigdy.
Chodźmy, Young-ji.
Cho-in.
Musiałeś to zrobić przy Cho-inie, Sun-woo?
Powiedziałam, że nie chcę się spieszyć.
Seo-yeon
nie musisz dawać mi odpowiedzi od razu.
Ale Cho-in musi mieć jasność co do natury naszego związku.
Jestem pewny, że nie chcesz, żeby Seo-yeon poznała prawdę.
Nie możesz pozwolić, żeby Seo-yeon dowiedziała się, że chciałem cię zabić.
Zostaw Seo-yeon w spokoju.
Przepraszam, Young-ji.
Wszystko w porządku. Nie powinno mnie tam być.
Przepraszam.
Cieszę się, że tam byłaś.
Przepraszam, że zepsułem twoją kolację.
Nie przepraszaj.
Nie chcę, żebyś źle się przeze mnie czuł.
Young-ji,
zaproszę cię na dużo lepszą kolację innego dnia.
Mam ochotę na zupę z ziemniaczanymi pierogami.
Zupę z ziemniaczanymi pierogami?
Zawsze mogę zrobić...
Doktorze Lee,
czy ty...?
Pospieszymy się. Umieram z głodu.
ZEBRANIE O POJEDYNCZYM PRZYPADKU
CENTRUM NEUROCHIRURGII
Pacjent Lee Jong-min, 65 lat.
Zdiagnozowano u niego struniaka w tym szpitalu w 2007 roku.
14 grudnia 2008 roku,
zoperował go doktor Lee Sun-woo.
Wszystko się zgadza?
Tak, zgadza się.
Doktor Lee Sun-woo usunął guzy,
które uciskały most i rdzeń przedłużony,
ale pacjent popadł w stan wegetatywny.
Nie zamierza pan wspomnieć, że pacjent,
który był w śpiączce przed operacją,
zaczął potem oddychać samodzielnie?
Oto zdjęcia mózgu doktora Lee Jong-mina
przed i po operacji. Jak widać,
przed operacją guz był wielkości 5,2 cm,
ale biopsja pooperacyjna
pokazuje, że jego rozmiar wyniósł 5,8 cm.
Nie można chyba zaprzeczyć, że rozmiar guza
zwiększył się 0,6 cm w zaledwie dwa tygodnie?
Doktorze Lee Cho-in, nie uważa pan, że to głupie pytanie
jak na neurochirurga?
Nawet rezydenci pierwszego roku w naszym Centrum
dobrze wiedzą, że rozmiaru guza nie da się określić
za pomocą tomografii.
Jedynym sposobem na określenie rozmiaru guza
jest otwarcie czaszki.
I jedyną osobą, która może określić rozmiar,
jest główny chirurg.
Celem operacji struniaka jest usunięcie guzów.
Czy takie było pańskie pytanie?
Więc guz wielkości 5,2 cm na tomografii
miał w rzeczywistości 5,8 cm, kiedy otworzył pan czaszkę?
Zgadza się.
Jeśli zatem usunięto guz wielkości 5,8 cm,
nie powinno być żadnych uszkodzeń w móżdżku.
Dlaczego zatem pacjent jest w stanie wegetatywnym?
Doktorze Lee Cho-in, sprawdzał pan ostatnio stan pacjenta?
Oczywiście.
Na pewno?
Zgaduję, że stracił pan wiedzę z zakresu neurologii,
odkąd przeniósł się pan na Ratownictwo.
Może powinniśmy razem obejrzeć pacjenta?
Lee Sun-woo.
Gdybyś miał choć krztynę przyzwoitości,
nie wciągałbyś w to taty.
To ty zacząłeś tę walkę.
Przed operacją doktor Lee Jong-min był w stanie soporu,
bez możliwości samodzielnego oddychania.
Po operacji
mógł oddychać samodzielnie,
odzyskał świadomość i część zdolności sensorycznych.
Przyprowadził pan tu pacjenta, żeby to udowodnić?
Doktorze Lee Cho-in, da mi pan chwilę?
Słyszysz mnie, ojcze?
Jeśli mnie słyszysz, rusz palcem raz.
Jeśli nie, dwa razy.
Ojcze,
słyszysz mnie?
Ojcze,
jestem Lee Cho-in?
Operacja zakończyła się sukcesem.
Wielkim sukcesem.
Naprawdę się obudził?
To dobra czy zła wiadomość?
Doktorze Lee Cho-in,
rozumie pan, co oznacza, że pacjent wykazuje
zrozumienie poleceń?
Odzyskuje zdolności motoryczne.
Nadal widzi pan problem z moją operacją?
Mogę to potwierdzić?
Proszę bardzo.
Tato, przykro mi, że musisz tu być.
Nie spodziewałem się tego.
Co powinienem zrobić, ojcze?
Uznać twierdzenia Sun-woo i wycofać się?
Tato,
jeśli jesteś przytomny, proszę powiedz, co mam zrobić.
Coś z nim nie tak.
Doktorze Lee, to musiał być skurcz mięśnia.
Poruszył palcem nie dlatego, że odzyskał zdolności motoryczne,
ale przez skurcz mięśnia.
Nie denerwuj się, ojcze.
Proszę, porusz ręką.
Niestety, wygląda na to, że pacjent
nie odzyskał zdolności motorycznych.
A gdyby nawet, to byłby cud,
a nie wynik twojej operacji.
Proszę spojrzeć.
To wyniki biopsji
guza usunął doktor Lee Sun-woo.
Jak państwo widzą, raport stwierdza,
że guz był otoczony
przez 0,5 cm warstwę zdrowej tkanki.
Mówiąc wprost, doktor Lee Sun-woo usunął nie tylko guz,
ale i zdrową tkankę mózgu.
Co wydaje się być jeszcze ciekawsze, to fakt, że ten konkretny raport
nie był dostępny w dokumentacji.
Czy to dlatego, że próbowałeś ukryć fakt,
że celowo usunąłeś również zdrową tkankę?
Jeśli to prawda, to przestępstwo!
Doktor Lee Sun-woo posunął się za daleko.
Nie wiesz, że to do operatora
należy decyzja o tym, ile guza usunąć?
Czyli twierdzisz, że z tego samego powodu
pani Choe Yu-rah straciła smak?
Moim nadrzędnym celem, jaki i całego Centrum Neurochirurgii,
jest życie pacjentów.
Pani Choe Yu-rah to pacjentka, którą zajmowałeś się
w samolocie powrotnym do Korei, prawda?
Więc?
To jej karta.
Zdiagnozowano u niej guza mózgu w oddziale Bosung w Cheong-ju
sześć miesięcy przed lotem.
Dodatkowo, powtórzyła tomografię i rezonans na tydzień przed operacją.
Zgodnie z zaleceniem wysokiego urzędnika ze szpitala,
umieszczono ją w tym samym samolocie, co doktora Lee Sun-woo.
Czy tak realizuje się nadrzędny cel centrum?
Umieszczając pacjentkę z guzem mózgu w samolocie
i ryzykując jej życie, po to tylko, by zapewnić promocję?
DOKTOR LEE SUN-WOO OPERUJE W PRZESTWORZACH
Czy Centrum Neurochirurgii powinno powstać
po tak nikczemnych początkach?
Sądzę, że zostaliśmy oszukani.
Byliśmy przygotowanie tylko na pytania dotyczące operacji dyrektora Lee,
ale zaskoczył nas operacją Choe Yu-rah.
Zostaliśmy pokonani przez Lee Cho-ina.
Przepraszam.
To wszystko przez moją bezmyślność.
Wniosłaś pozew o unieważnienie przekazania praw?
- Tak. - To dobrze.
Najpierw trzeba uspokoić członków zarządu.
Powstrzymamy Cho-ina przed wyegzekwowaniem prawa własności
i będziemy mieć trochę czasu na nowy plan.
Masz plan?
Zniknie albo Cho-in, albo ja.
Spotkanie już się skończyło?
Lee Cho-in,
mylisz się, jeśli sądzisz, że wygrałeś.
Mylisz się, jeśli sądzisz, że to koniec.
Ty arogancki palancie.
Arogancki...
Proszę.
Doktorze.
To już pora na spotkanie?
Przepraszam, wszystkie zostały odwołane.
W porządku.
Oto maile od profesora Jonathana Kima
z John Hopkins i doktora Yale Kwona z Mayo Clinic.
Mieli do nas dołączyć.
Co piszą?
Chcą jeszcze raz rozważyć zaproszenie.
Dlaczego?
Nie podoba im się styl zarządzania.
Co to znaczy?
Cóż...
wygląda na to, że wiedzą o dzisiejszym zebraniu.
Mylisz się, jeśli sądzisz, że to koniec.
Dobrze. Możesz już iść.
Doktorze Kang, też myślisz, że nie mam racji?
Uznaję pańskie metody operacyjne,
ale nie podoba mi się to, jak stworzono to centrum.
Cho-in był świetny.
Co za wspaniałe uczucie.
To prawda.
Ale kiedy dyrektor ruszył palcem, serce mi stanęło.
Też byłem w szoku.
To w końcu odzyskuje sprawność czy nie?
To wie tylko on sam.
Ale skąd Cho-in wiedział, że pani wicedyrektor
maczała palce w sprawie pani Choe Yu-rah?
Nie wiem. Cho-in sam się dowiedział.
Więc pomaga mu
ktoś oprócz nas.
To możliwe.
Pewnie tak.
Pani Oh Young-ji, została tu pani zatrudniona na specjalnych warunkach,
a już jest pani na wylocie.
Co pani przez to rozumie?
Nie słyszała pani plotek?
Doktor Lee Sun-woo, który załatwił pani pracę,
i jego młodszy brat, doktor Lee Cho-in, wdali się w awanturę..
Awanturę?
Nie wiedziała pani?
Myślałam, że ma pani koneksje, a pani nic nie wie.
Czas coś zjeść, Young-ji.
Doktorze Lee...
- Mogę ją porwać? - Oczywiście.
Idź, Young-ji.
Jest pora lunchu, ale ja tu zostanę.
Dziękuję.
Na którym z braci polegasz, Oh Young-ji?
Wiesz co, doktorze Lee?
Czy w szpitalu coś się dzieje?
Tam zawsze coś się dzieje.
Inaczej lekarze by nie zarabiali.
Nie o to mi chodzi.
Słyszałam,
że ty i doktor Lee Sun-woo...
Young-ji.
Tak?
Słyszysz mnie?
Nie bardzo.
Kiedy inni będą gadać,
zatykaj tak uszy.
Potem wszystko ci opowiem. Dobrze?
Tak.
Piłaś z tej butelki?
Tak.
Dlaczego tak na mnie patrzysz?
Sam się zastanawiam.
Nie pamiętałem twojej twarzy, więc chciałem się jeszcze raz przypatrzeć.
Mówi się, że kiedy ludzie są zakochani,
nie mogą się na siebie napatrzeć.
Może cię kocham.
Nie drocz się ze mną.
Idę.
Muszę iść, Young-ji.
Dobrze.
Mówi się, że kiedy ludzie są zakochani,
nie mogą się na siebie napatrzeć.
Może cię kocham?
Nie pamiętałem twojej twarzy,
więc chciałem się przypatrzeć.
Doktorze Lee,
czy naprawdę powiedziałeś te słowa,
czy odzyskałeś wspomnienia?
Doktorze Lee.
Nie śpisz, Young-ji?
Muszę ci coś powiedzieć.
- Czy przypadkiem... - Jestem bardzo zmęczony, Young-ji.
Jutro jest ważny dzień. Dasz mi spać?
Dobrze. Dobranoc
Ojcze,
jeśli to, co dzisiaj zrobiłeś, znaczy, że trzymasz stronę Cho-ina,
to popełniłeś błąd.
Dla Cho-ina, syna, którego kochasz,
to było jak
zepchnięcie w przepaść.
Dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy,
dwa, jeden.
Rozpoczynamy siódmy...
Oto mój akt własności nowego centrum medycznego,
przekazany mi przez Dyrektora Lee Jong-mina.
Ktoś chce na tej ziemi
zbudować Centrum Neurochirurgii.
Ale ta ziemia należy do mnie,
więc zrobię z nią, co zechcę.
Wie pan, że ta ziemia może należeć nie tylko do pana?
Oto kopia mojego wniosku
o zatarcie i unieważnienie tytułu własności.
Przepraszam, pani wicedyrektor,
ale te dokumenty byłyby ważne, gdybym zginął w Chinach.
Ten świstek papieru nie ma znaczenia,
kiedy ja, właściciel ziemi, żyję.
Czy mam rację, panie mecenasie?
Ma pan rację.
Wspaniale!
Wszyscy słyszeli, co powiedział prawnik,
a teraz muszę państwa przeprosić.
Doktorze Lee Cho-in, proszę podzielić się z nami swoimi planami
co do ziemi, zanim pan wyjedzie.
Oczywiście, planuję zbudować Centrum Ratownictwa Medycznego.
Zbuduję Centrum Ratownictwa Medycznego,
choćby nie wiem co.
Sesja zostaje odroczona.
Do widzenia.
Sun-woo!
Wszystko w porządku?
- Sun-woo! - Ja...
Sun-woo!
Sun...
Lee Cho-in, ty draniu...
Nie daruję ci tego!
Tato...
Wiem.
Wiem, że nie jesteś szczęśliwy.
Ale musimy spełnić twoje marzenie.
Mówiłeś, że to moje przeznaczenie.
Dlatego mi dzisiaj pomogłeś, prawda?
Tato...
Wybuduję Centrum Ratownictwa Medycznego.
Spełnię twoje marzenie.
Ufasz mi, prawda?
Nie będą już budować Centrum Neurochirurgii?
Raczej nie,
tak długo, jak prawo własności należy do doktora Lee Cho-ina.
Sprawy mają się bardzo źle między
doktorem Lee Cho-inem i doktorem Lee Sun-woo.
Jaka szkoda. Kiedyś byli sobie tacy bliscy.
To wszystko dlatego, że doktor Lee Cho-in zaginął w Chinach.
Co pani ma na myśli, pani doktor?
Doktorzy kłócą się,
bo doktor Lee Cho-in zaginął?
Pierwotnie, dyrektor i doktor Lee Cho-in
planowali budowę Centrum Ratownictwa,
ale kiedy dyrektor zachorował na struniaka,
a doktor Lee Cho-in zaginął w Chinach,
doktor Lee Sun-woo założył Centrum Neurochirurgii.
Ale teraz, kiedy doktor Lee Cho-in powrócił, zaczęła się wojna.
Doktorze Lee, nie miałam pojęcia, że wszystko tak się skomplikuje,
bo pomogłam twoim porywaczom w Chinach.
Wyznam ci wszystko i poddam się karze.
DOKTOR LEE CHO-IN
Idę na operację.
Skończę koło północy.
Do zobaczenia w stołówce. Chętnie coś przekąszę.
Sun-woo,
wszystko w porządku?
Wszystko dobrze?
Matko.
Mamo...
Matko!
Obudziłeś się.
Wypij. To sok śliwkowy.
Dlaczego tyle piłeś, skoro nie czujesz się dobrze?
Pewnie nic nie pamiętasz.
Co powiedziałem?
„Kocham cię”.
I?
I...
Jeszcze raz „Kocham cię”.
Zrobiłam kolację. Możesz jeść?
Tak, zjedzmy coś.
Umyj ręce. Nakryję do stołu.
Nie pozwolę ci tego odebrać.
Nie Centrum Neurochirurgii
ani Seo-yeon.
Nigdy, ty draniu.
Doktorze Lee Cho-in.
- Doktorze Lee. - Dlaczego się spóźniłaś?
Padam z głodu.
Chodź...
Siadaj.
Dzisiaj ja gotowałem.
- Chyba też jesteś głodna - Nie.
Naprawdę? To sam wszystko zjem.
Doktorze Lee, muszę coś powiedzieć.
Co takiego?
Kiedy zostałeś porwany w Chinach...
Mówiłam ci o panu Choe, prawda?
Ale tak naprawdę...
Pan Choe mi zapłacił
i patrzyłam jak...
Jedz.
Doktorze Lee, może kłócisz się z doktorem Lee Sun-woo
przeze mnie.
Young-ji, nie kłócę się z moim bratem dlatego,
bo zostałem porwany w Chinach.
Jak to?
Przestań się przejmować i jedz.
Young-ji,
ta zupa z ziemniaczanymi pierogami jest jak narkotyk.
Trochę jak ty.
Doktorze Lee,
czy przypadkiem
nie odzyskałeś pamięci?
Doktorze Lee,
pamiętasz, co się wydarzyło w Chinach...
mojego brata Kang-chula...
i to, co robiliśmy w Cheong-ju?
Tak...
Wszystko pamiętam.
I nawet, kiedy już wszystko wiedziałeś,
udawałeś, że nie wiesz, żeby dowiedzieć się, kto cię porwał?
Doktorze Lee...
Przepraszam.
Byłam chciwa i źle postąpiłam.
Przepraszam.
Young-ji...
Powiedziałem, że nie kłócę się z bratem z twojego powodu.
Właściwie to zastanawiałem się nad czymś.
Kiedy wróciłaś do Seulu, żeby się ze mną spotkać,
byłem ciekawy czy lubiłem ciebie, Oh Young-ji,
siostrę Kang-chula, jako Oh Kang-ho
czy Oh Young-ji, przewodniczkę, jako Lee Cho-in.
Wtedy nie byłem pewny.
Ale to teraz nieważne.
Bo Oh Young-ji, którą poznałem, była zawsze tą samą osobą.
Zawsze dobrą i uroczą.
Znasz mnie dość dobrze, żeby wiedzieć, że nie jestem dobrym człowiekiem.
Doprawdy?
No to cię nie będę lubić.
To nie w porządku.
Chodzi mi o to, że...
Jedz.
CENTRUM NEUROCHIRURGII BOSUNG W OPAŁACH
KONFLIKT DWÓCH BRACI
Będę pomagać pacjentowi?
Jest mi bardzo bliski, ale miał operację mózgu
i teraz może tylko ruszać palcem.
Patrz uważnie.
Panie Lee Jong-min, proszę kliknąć na myszkę przy odpowiedniej literze.
Widzisz.
Jest bogaty i szczodry.
Możesz zarobić grube bańki.
Liczę na ciebie.
Do zobaczenia.
Dzień dobry panu.
Nazywam się Oh Young-ji.
Będę panu pomagać. Proszę pisać, czego pan sobie życzy.
Proszę mrugnąć raz,
jeśli przesunę kursor na odpowiednią literę.
Chce pan spróbować?
Świetnie panu idzie.
Ma dzisiaj operację?
Rodzina chce ją odwołać.
- Należy pan do rodziny? - Tak.
Zdaje sobie pan sprawę z jego stanu?
Bez operacji...
Przeniesiemy go do innego szpitala, nawet jeśli to potrwa.
Wolę zmienić szpital
niż ryzykować, że tata stanie się warzywem.
Proszę podpisać wypis.
Jak pan może tak mówić?
Wypiszcie go.
Nie pozwolę ci tego odebrać.
Nie Centrum Neurochirurgii,
ani Seo-yeon.
Nigdy, ty draniu.
Doktorze Lee.
Doktorze Lee Cho-in.
- Co się dzieje, Young-ji? - Chodź.
Szybko.
- Co się dzieje? - Chodźmy.
Co się stało?
Czy to twój ojciec?
Skąd wiesz?
To pierwsze co napisał.
MÓJ SYNU LEE CHO-IN
Tato.
Mam u ciebie dług wdzięczności, Young-ji.
To prawda.
Co chciałabyś zrobić?
Chcę zobaczyć Seul nocą.
Miasto nocą?
Zatem spotkamy się o 18.00 w holu.
Drogi Cho-in,
Sun-woo jest chory.
To dlatego nie mógł wrócić siedem lat temu.
Guz, który wtedy miał, powrócił.
Możliwe, że nie zostało mu już dużo czasu.
Cho-in,
możemy już nigdy nie zobaczyć Sun-woo.
Dlatego nie możesz go nienawidzić.
Musisz go wyleczyć.
Ty też jesteś neurochirurgiem.
Jesteś dobrym chirurgiem.
KIM SEO-YEON
PORWANIE W CHINACH - PAN OH I KTO?
PORWANIE LEE CHO-INA
OSTATNI TELEFON DO SUN-WOO
OBÓZ
ZLECONE ZABÓJSTWO
ULOTKA ZBIEG
LEE SUN-WOO STRZAŁY NA PUSTYNI
Nie ma mowy, Kim Seo-yeon.
Nie możesz poślubić Sun-woo.
Nigdy.
Zmuszę cię, żebyś sam wszystko wyznał, doktorze Lee Sun-Woo.
ZLECENIE ZABÓJSTWA LEE SUN-WOO
Badał pan pacjenta?
Dobrze. Już jadę.
Seo-yeon.
Kim Seo-yeon?
Seo-yeon!
Seo-yeon.
Kim Seo-yeon.
Sun-woo...
To nie może być prawda.
To nie jest prawda.
Kim Seo-yeon!
Lee Cho-in.
Lee Sun-woo.
Co jej powiedziałeś?
Co powiedziałeś Seo-yeon?
Nie przejmujesz się jej uczuciami, prawda?
Interesuje cię tylko to, czego się dowiedziała?
Sam ją zapytaj.
Nie możesz? To musisz się z tym pogodzić.